Pierwsze porozumienie między stroną rządową a strajkującymi podpisane zostało 30 sierpnia w Szczecinie. Protesty obejmowały już wówczas ok. 700 zakładów. Brało w nich udział ok. 750 tys. osób. Władze zgodziły się na spełnienie postulatów, w tym na nowe związki zawodowe; MKS zgodził się, by związki określono jako „samorządne”, a nie „wolne”.
Tego samego dnia V Plenum KC PZPR przyjęło do „zatwierdzającej wiadomości” podpisanie porozumienia szczecińskiego i zaakceptowanie projektu porozumienia gdańskiego. 31 sierpnia podpisano porozumienie gdańskie.
Delegacja rządowa zgodziła się m.in. na utworzenie nowych, niezależnych, samorządnych związków zawodowych, prawo do strajku, budowę pomnika ofiar grudnia 1970, transmisje niedzielnych mszy świętych w Polskim Radiu i ograniczenie cenzury. Przyjęto też zapis, że nowe związki zawodowe uznają kierowniczą rolę PZPR w państwie. Uroczystość podpisania porozumienia transmitowała telewizja.
Historyczne porozumienie między władzą komunistyczną a strajkującymi podpisano w sali BHP Stoczni Gdańskiej o godzinie 16.40, po 18 dniach strajku okupacyjnego w stoczni, po protestach solidarnościowych 700 zakładów pracy z całej Polski, a także po wielu dniach negocjacji.
Porozumienie jest uznawane za pierwszy krok do upadku komunizmu w Polsce.
W 2005 roku Sejm ustanowił 31 sierpnia świętem państwowym. Jest to Dzień Solidarności i Wolności.
IAR/PAP
